Malumunuz Ensevgiliye 8 serisini diğer serilerden ayıran en büyük özellik bu albümün tek bir besteci tarafından bestelenmiş olması ve tematik duruşu bakımından film müziği özelliği taşıyan ve Dursun Ali Erzincanlı’nın anlatımlarını birebir yansıtan eserlerle nakşedilmiş olmasıdır…

Bu bestekarımız Türk müziğine uzun yıllar emek vermiş bir sanatçı. Taner Demiralp

Biyografi

Allâh’ım, kalplerin tabîbi ve devâsı, vücutların âfiyeti ve şifâsı, gözlerin nûru ve ziyâsı olan Efendimiz Muhammed’e, âline ve ashâbına salât ü selâm eyle

Amin

“Ülkenin birinde yaşanan” diye başlayan, çiçeklerin en güzel rengini arayan; mavi renkli bir kelebeğin hikâyesi.  Küçücük bedeni ile binbir renkli çiçeklerin nazarında her güne gece eklermiş.  Gecelerede topladığı renkleri asarmış.

Kırmızı gonca bir gül, mavi rengine göz kırpmış ve demiş ki; “Sen şu karşı dağın tepesindeki en güzel çiçeğin rengini biliyor musun? Rengine türküler yakılan, yoluna canlar verilen, edalı, nazlı çiçeğin rengini. Ömründe o çiçeği gören bilen sadece bir kelebek vardır. O da dağın tepesine ulaşınca, o çiçeğin rengine bürünerek geri dönen, dili lal olan kelebektir. Eğer ki; en güzel rengi aramızda ararsan, sende o çiçeği görmelisin. Ama yol uzun ve çetindir. Dönerim diye çıktığın yolda yarım kalabilirsin.”
Küçük mavi kelebek; “Ben de görmek istiyorum. O güzelle ben de büyülenmek istiyorum.” demiş.  Küçücük bedenine bakmadan kocaman yüreğim var diye hesap etmiş.
Günün ilk ışıklarıyla yola koyulmuş. Günler haftaları kovalarken bir rüzgâra yakalanmış. “Yolum yarılanmadı” derken, toprağa düşmüş. Can havliyle son soluğunu alırken, uzaklardan bir ses rüzgâra çalınmış.  “Benim büyüme boyanmak için rengini bilmen gerekir, senin rengin ne?” Küçük mavi kelebek can havliyle;  “Benim rengim mavi; umudun adı” demiş ve bayılmış.
Gözlerini açtığında pembe renkli bir kardelen çiçeği görmüş. Kardelen çiçeği, büyüsüne kapılan mavi kelebeğe;  “Sen ve ben aynı yerde yaşayamayız. Ben soğuğu severim sen sıcağı, burada birimiz fazla” demiş.
Küçük mavi kelebek; “O kadar güzelsin ki, ben giderim sen kal” demiş.   Küçük mavi kelebek orada rüzgâra savrulmuş, gitmiş…

Amerika’nın muhtelif üniversitelerinde görev yapan matematik Prof. Jefri Lang İslam’a giriş hikayesini yazmış olduğu “Melekler Soruncaya Kadar” isimli eserinde derin felsefi düşüncelerle, ruhani duygular arasında ilk namazını şöyle dile getiriyor:

Müslüman olduğum gün cami imamı, bana namazın kılınışını açıklayan bir kitap verdi. Ancak Müslüman talebelerin buna endişelendiklerini gördüm, bana:

— Acele etme, rahat ol, zamanla yavaş yavaş yaparsın, dediler.

Ben de kendi kendime, namaz bu kadar zor mu, dedim ve talebeleri duymamazlıktan gelerek, hemen vaktinde beş vakit namaz kılmaya karar verdim. O gece, loş ve küçük odama çekilerek kitaptan abdest ve namaz hareketleri egzersizlerini yaptım, namazda okunacak bazı surelerin Arapça okunuşlarıyla İngilizce anlamlarını ezberlemeye çalıştım.

İlk namaz denemesi için kendime güven gelince yatsı namazını kılmaya karar verdim. Vakit gece yarısıydı, kitabı alıp banyoya girdim, kitabı açarak, mutfaktaki ilk yemek denemesi yapan aşçı gibi kitaptaki talimatları dikkat ve incelikle bir bir uyguladım.

Abdest bitince odanın ortasında durup, kapı ve pencerelerin kilitli ve kapalı olmasından emin olduktan sonra kıble olarak bildiğim tarafa yöneldim, derin bir nefes aldım ve elimi kaldırarak alçak bir sesle Allahu Ekber dedim.

Kimsenin beni işitmemesini ve görmemesini umuyordum, yavaş yavaş Fatiha suresi ile kısa bir sureyi Arapça olarak okudum. İkinci bir tekbir alarak Rükua gittim, rükuda biraz tedirginlik hissettim, çünkü hayatımda hiç kimseye eğilmemiştim. Odada yalnız olduğumu hatırlayınca sevindim. Sübhane Rabbiyel Azim dediğimde kalbimin hızla çarptığını hissettim.

Tekrar tekbir getirerek doğruldum ve artık secdeye varma zamanı gelmişti. Secdeye varmak üzere ellerimi ve dizlerimi yere koyunca donakaldım, secdeye gidemiyordum, efendisinin önünde başını yere koyan köle gibi yüzümü, burnumu yere koyup kendimi zillet sandığım bir duruma düşüremiyordum, üstelik bacaklarım da katlanamıyordu,
utandım gülünç duruma düştüm zannettim. Bu durumda beni gören, arkadaş ve tanıdıklarımın önünde acınacak ve alay edilecek halimi düşündüm, arkadaşlarımın kahkahalarını duyar gibi oluyordum.

Bir müddet tereddüt ettikten sonra derin bir nefes aldım, başımı seccadeye koydum, dikkatimi dağıtacak düşüncelere yer vermeden ikinci secdeye de vardım. Bu esnada kendi kendime “Daha önümde üç tur daha var” diye düşündüm ve kararlıydım: Neye mal olursa olsun bu namazı tamamlayacağım. Son secdede tam bir sükûnet hissettim. Nihayet teşehhütten sonra selam verdim.

Selamdan sonra bulunduğum yerde olduğum gibi kaldım, geriye dönüp nefsimle giriştiğim savaşı aklımdan geçirdim, bir savaştan çıktığımı hissettim, sonra başımı önüme eğerek mahcup bir şekilde

— Allah’ım geri zekalılığımdan ve tekebbürümden dolayı beni bağışla, uzak bir yerden geldim ve daha önümde kat edilecek uzun bir yol var, diye dua ettim.

Bu esnada daha önce hiç yaşamadığım bir şeyi hissettim. Bunu kelimelerle ifade etmek mümkün değil. Vücudumu, kalbimin bir noktasından çıktığını hissettiğim ve anlatmaktan aciz kaldığım bir dalga kapladı, soğuk gibiydi, ilk etapta irkildim, vücuduma olan etkisinden ziyade garip bir şekilde duygularımı etkiledi ve görünür bir rahmetin varlığını hissettim. Bu rahmet sonra içime nüfuz ederek içimde kaynamaya başladı.

Sonra sebebini bilmeden ağlamaya başladım, ağlamam artıp gözyaşlarım aktıkça, rahmet ve lütuftan harika bir gücün beni kucakladığını hissettim. Günahkâr olmama rağmen, günahlarımdan veya utanç ve sevinçten dolayı ağlamıyordum. Sanki büyük bir set açılmış ve içimdeki korku ve keder sel olup gidiyor. Bu satırları yazarken kendi kendime diyordum:

— Allah’ın rahmet ve mağfireti, sadece günahları affetmiyor, o aynı zamanda bir şifa ve bir sekinedir.

Uzun bir süre başım eğik bir şekilde öylece diz üstü kaldım. Ağlamam durunca, yaşadığım deneyi akıl ile izah etmenin mümkün olmadığını anladım. Bu esnada idrak ettiğim en önemli husus ise, benim Allah’a ve namaza şiddetle muhtaç olduğum gerçeği oldu. Yerimden kalkmadan önce de şu duayı yaptım:

— Allah’ım bir daha küfre girmeye cüret edersem beni, o küfre girmeden önce öldür ve bu hayattan kurtar, hata ve eksiksiz yaşamanın çok zor olduğunu biliyorum, ancak şunu yakînen biliyorum ki, bir tek gün dahi olsa Sensiz yaşamak, Senin varlığını inkâr etmem mümkün değildir

Allah’ım! Sen bütün varlıkların gerçek maliki ve onlarda görünen her türlü fiil, hal, şe’n ve tasarrufun sahibi olan Melik’sin; varlıklara hayat verip canlandıran, Kendi hayatı ise zati, ezeli ve ebedi olan Hay’sın; varlığınla bütün varlıkları düzenli bir şekilde ayakta tutan; fakat Kendi varlığı hiçbir varlığa bağlı olmayan Kayyum’sun, Kainattaki bütün varlıkların dayandıkları tek gerçek Senin isim ve sıfatlarının tecellileridir ve Sen, zatın gerçek olduğu gibi, şuunat, sıfat, isim ve fiileri de gerçek olan Hak’sın; Peygamber ve kitaplar göndererek Kendini tanıttıran ve razı olacağın şeyleri insanlara, cinlere ve dilediğin varlıklara bildiren Mübin’sin

Öyle ki, Senden başka hiçbir İlah yoktur. Sen benim Rabbim’sin, zira beni Sen yarattın. Ben ise Senin kulunum. Sana verdiğim söze ve vaadime gücüm yettiği kadar bağlıyım. Yaptığım kötülüklerin şerrinden Sana sığınırım. Üzerimdeki nimetin olan iyilik ve sevaplarımla huzuruna geliyor ve günahlarımla birlikte Sana dönüyorum. Günahlarımı affet, çünkü günahları bağışlayan başka kimse yok, ancak Sen varsın, teşekkürler Allah’a aittir. Allah’tan başka hiçbir İlah yoktur. Allah en büyüktür ve yüceler yücesidir. Varlık alemine çıktığımız andan itibaren yaratılış gayemize ulaşancaya kadar her türlü tehlikeden, olumsuz hal ve tavırlardan bizi kurtaracak kudret; bütün istek ve arzularımıza bizi kavuşturacak kuvvet, ancak yüceler yücesi büyük Allah’ın kudret ve kuvvetidir.

Bugün sekiz mayıs ‘Anneler Günü’
Hatırlanıp kucaklanıyormuş anne ve sevgi
Kalplerde şefkatle tam koca bir gün
Hatırlanıp kucaklanıyormuş anne ve sevgi.

Ben seni bugün hatırlamadım anne
Sana karşı sevgim aynıydı yine
Benim sevgim sığmaz ki öyle bir gün’e
Bir ömür de olsa doyamam sevgine.

Her an ruhumu ısıtır sıcaklığın
Seni düşünmek bile doyumsuz zevk
Acısı derin senden uzaklığın
Sensin benim dünyama ışık ve renk…

Özledim ışıl ışıl sevgi dolu gözlerini
Ne güzeldi göğsüne yaslanıp öyle ağlamak
Ellerimle yırtardım o gül yüzlerini
Zevk verirdi nasırlı ellerinde hırpalanmak.

Yine arıyorum dostluk dolu o yüzün
Hep ben muhtaçtım sana yine muhtacım
Aşkımı, sevgimi gösteremedim bir gün
Saçlarım ağarsa da hep sana muhtacım.

Yollarım açılsa bağrıma bassam
Sımsıcak göğsünde öyle ağlasam
Doyumsuz sevgini tekrar yaşasam
Hıçkırıp, naz yapın “Ana” diyerek

Anamsın, bu bir gerçek
Sen olmasan ben olmazdım
Sensin gönlümdeki en güzel çiçek
İncinip, koparılsan yaşamazdım.

Hasretin unutturdu beni bana
Sevgine karşılık veremiyorum.
Adet olsun diye olsa da sana
Layık bir hediye bulamıyorum.

Maddi değerleri tek tek arasam
Hazırlasam güzel bir buket sana
Zümrütten, yakuttan saraylar alsam
Değeri ölçülmez yanında Anam…

Çiçek aradım dün beklersin diye
Bulamadım taş ve demirden başka
Sevgimin ifadesi bir tek hediye
Yollayamadım ki inan dua’dan başka

Cennetle müjdelenmiş analar
Sen de gezin cennet bahçelerinde
Ayakların altından aksın ırmaklar
Makamın melekler gibi yükseklerde

Şefaatına mazhar ol Muhammed Mustafa (s.a.v)’nın
Rahmetiyle kuşatsın seni Allah’ım
Yoldaşı ol hurilerle anamız Fatma’nın
Babamla firdevs bahçelerinde gezin cananım.

Saadetle ol dünya ve ahirette
Sana sağlık ve sıhhatler diliyorum
Selam ve sevgiler yollayıp nihayette
Ta yürekten ANA, ANA diyorum.

1983 Mamak Cezaevi

Bir gece kalkarsınız
Çünkü bilmediğiniz bir şey uyandırmıştır sizi
Gecenin yarısında ve en sessizinde.
Ve hemen anlarsınız
o şey namazdır.
Besmele çekersiniz,
ve abdeste koşarsınız,
bütün azalarınızla…
Gecenin o zifiri karanlığında
abdestin nuru aydınlatır
odanızla beraber alnınızı, kalbinizi,
Doldurur nurla içinizi…
Ve dün geceden sizi bekleyen seccadeniiiiz, tesbihiniiiz…
Usulca aralarsınız dolabın kapısını
Alırsınız seccadenizi tesbihinizi…
Elleriniz değince tesbihinize, seccadenize
Dokunur seccadeniz, tesbihiniz kalbinize…
Ve yavaş yavaş açarsınız kat kat seccadenizi,
Korsunuz yanıbaşına katlanmiş tesbihinizi…

Sanki o anda kat kat açılan seccadeniz değil de
Yedi kat semanın kapılarıdır size…

Ve niyet edersiniz

Rabbim
Allahım
ey Rahman
ey Rahim dersiniz
Affımı diliyorum
Huzuruna kabulümü umuyorum
Miracımı istiyorum
Kabul eder misin? divanına durmamı
Kabul eder misin? huzurunda ellerimi bağlamamı, kıyamımı, kıraatımı…
Ve bana yardım eder misin?
rukümla senin önünde eğerken nefsimi

kalbinizin en sessiz ama en derin yerinden
Allahım dersiniiiz
Ve dudaklarınızın arasından dökülüverir sessiiiz haykırışınız:
Dizlerim, ellerim ve alnım hep beraber yere değdiğinde
Secdeye vardığımda
Nasiplendirir misin?
bu günahkar kulunu azıcık ta olsa rahmetinden
Evet, biliyorum buna layık değilim
Her gün, her saat, ve her dakika günah işliyorum,
sana isyan ediyorum,
sana karşı geliyorum.
Ama yine de bunu istiyorum
Pişmanım
Kusurlarıma, eksiklerime, hatalarıma, günahlarıma
Söz veriyorum sana,
tevbe ediyorum
pişmanım
Bir değil, yüz değil, biiin defa tevbe ediyorum günahlarıma…

Allah en büyüktür dersiniz
Bırakırsınız arkanızda bu dünyaya ait her ne varsa
Ve başlarsınız namazınızı edaya
Artık önünüzde sadece kabe ve bir de o serdiğiniz seccade vardır…
Ve sanki başınızın üstünde
uçmasından korktuğunuz bir kuş varmışcasına kıyamda durursunuz
Hiç kıpırdamadan…
Ellerinizle birlikte bağlarsınız
Rabinizle aranızda bir bağ…
Okursunuz kitabınızı, Kur’an’ı Kerim’i…

Şimdi kaçar sizden şeytan, en büyük düşman
sizinle birlikte eğilir
Gün boyu savaştığınız nefsiniz…

Eğilmişsinizdir fakat bir o kadar da yükselmişsinizdir
Huşunuzla göklere erişmişsinizdir
Artık kalbiniz farklı atmaktadır
Ruhunuz özgürdür

Heyecanınız artmıştır
Çünkü sırada secde vardır Rab’le buluşma anı vardır
Bırakıverirsiniz secdeye usulca
Sırasıyla dizlerinizi, ellerinizi ve alnınızı.

Yavaş yavaş
Usul usul
karanlık geceyle birlikte fısıldarsınız:
Sübhane rabbiyel ala
Sübhane rabbiyel ala
Sübhane rabbiyel ala…

İçiniz dolmuştur
Çünkü kalbiniz mutmain olmuştur

Ve en sonunda başınız öne eğik oturursunuz
Tahiyyatı okursunuz
selam sana
dersiniz
ve rabinizin selamını alırsınız
sonra Fahr-i kainat efendimizi
yönünüzü döndüğünüz
kabenin mimarı İbrahim (a.s)ı selamlarsınız
Ve sonra yine selamlarsınız
Gece gündüz hep sizinle olan
Amellerinizi yazan
Sizi koruyan meleklerinizi

yavaş ama bir o kadar da sessiz…
çünkü vakit seher her şey sessiz

Artık namazınız bitmiştir
elleriniz açılmıştır
vakit dua vaktidir
kalbiniz bir bir sıralar dualarınızı
der amiiin
sessiz dudaklarınız
yatakta bıraktığınız uykunuz
banıbaşınızda melekleriniz
önünüzdeki seccadeniz
ve bir de tesbihiniz

Konmuştur açılan ellerinize
affınız,istekleriniz, arzularınız
dolmuştur kalbinize
huzurunuz, sukunetiniz ve mutluluğunuz…

Adem Dergisi Şubat sayısı sizlerle..

Abonelik ve Reklam için: bilgi@ademdergisi.com
Promosyonlar için : promosyon@ademdergisi.com
lütfen desteğinizi ve duanızı esirgemeyin

Dergi pdf formatındadır indirip inceleyebilirsiniz…

Dergi İçeriği:

03 “ikra” Okumanın Önemi
08 Hz.Adem(a.s.)
16 Hz.Hatice(r.a.)
11 Şair Nabi
19 Çobanın Aşkı
24 Veysel Karani
35 Kurban
43 Mesnevi-i Şerif (Hz.Mevlânâ)
21 Tesettür
29 Futuhu’l Gayb
39 Söyleşi
57 Gülşen-i Raz ( Mahmûd Şebisteri (k.s)

Meyve, ağacın “hâtem”idir. Toprağın bağrına yayılmış isimsiz köklerin hepsi meyvenin yüzünde bulur isimlerini. Göğe dal budak salıp dağılmış, dal uçlarına taşmış, yaprakların yüzünde saklanmış, çiçeklerin kokusuna sinmiş görünmez sır meyvenin teninde cisimleşir, ete tohuma bürünür, ele avuca gelir.

Sanki kökten dal uçlarına değin bir saklambaç oyunudur ağaç; yapraklarının hışırtısında ninniler sırrını, kurumuş kemikler gibi cansız dallarının yoksulluğunda saklar müjdesini, ancak meyvenin dizi dibinde sobelenir bakışlara. Topraktan göğe ağan katı ağaç gövdesinin söze gelmesine, dallar arasında demlenen uzun bekleyişin dile gelmesine, farkına bile varmadan  meyve deyiveririz. Meyvesizlik, bir boşluktur. Semeresizlik bir küsüştür. Meyvesiz ağaç taşlanmayacak kadar terk edilmiştir, ne hali varsa göresice bir lüzumsuzdur. Meyve, ağacı anlamın göğüne iliştirir salkım salkım.  Ağaç, meyve ile hikmetin toprağında kök salar.  Meyve ümidi ile el üstünde tutulur. Dalları eğildikçe meyvelerin ağırlığından, daha bir dik durur ağaç. Dikildiğine değer meyvelerinin dökülmesiyle.

Meyve, çekirdeğin taşlaşmış ketumluğunun çözülüşüdür. Meyve, kırılgan aynaların göğsünden emilerek toplanmış bir sûret zaferidir. Meyve, unutulmuş zamanların kuytusundan çekilip çıkarılmış bir Yûsuf güzelliğidir. Meyve, mürekkep lekesine bulanmış varlık sayfasında “anlam”a düşen, “anlamak”la devşirilen, “anlam”ı inşa eden bir “Oku!”yucu bakışıdır.

Meyve, toprağın cana büründüğü, suyun hayata aktığı, havanın sevince boğulduğu, ateşin lezzet için yanıp tutuştuğu ağacın dört yakasını bir araya getiren düğmedir.

Meyve ağaca en sonunda gelir. En sonuncusudur ağacın cüzlerinin. Meyveden sonrası yoktur ağaçta. Ağacı şeffaf  bir libas gibi sarıp sarmalayan ihtimamın, gövdesini bir yetim başı kadar serin okşamalara uzatan şefkatin kumaşı gibidir meyve.  Bütün bir ağaç, gövdesiyle, dalı budağıyla, kökleri yapraklarıyla bir “meyve-öncesi” varoluştur. Bütün bir ağaç bir meyvenin eşiğinde dur(ul)mak için büyür, birikir, yığılır, toplanır. Ağacın bilindiği yerde durur meyve. Dal ve budakların, çiçek ve yaprakların şuuru gibi konuşur meyve. Bir bilinç ışıması olur meyve ve ağacın her parçasına kendi ismini koyar. Bir kelime gibi ağacın suskun yüzünü yerden kaldırır.

Meyve, ağaç sayfasında dal budak olup yayılan, köklere tutunup çoğalan, yapraklara sarılıp tebessüm eden, çiçek yüzlerinde okunan bir varoluş mektubunun sonunda bir mühür, bir hâtemdir.

İşte bu yüzden, “Hâtem’ül Enbiya” “Son Peygamber”den fazlasıdır. Hâtem, bir evrakın en sonuna vurulur; doğru. Ama evrakın baştan sona her noktasını gözeten anlamı çerçeveler ve onaylar. Evrakın sonunda olması, ‘hâtem’i mekanca ve zamanca tarif eder. Hâtem’i evraka vuran, evrakın her noktasıyla ilgilenir. Öyleyse, “Hâtem’ül Enbiya”  “Son/uç Peygamber”dir.

Varlığın akıllarda kök salan sırrı “Hâtem’ül Enbiya”nın sözüyle gövdelenir, dallanıp budaklanır. Âlemlerin dal budak salıp yıldız yıldız yere doğru eğilmesi “Hâtem’ül Enbiya”nın gözünde anlama bürünür. Sonsuz sevmelere müptela insan kalbinin dünya toprağındaki sancılı bekleyişi “Hâtem’ül Enbiyâ’nın avuçlarında filiz verir.  Varlığın dal uçlarında beliren peygamber çiçeklerinin dilinden solunan vahiy kokuları, Kur’ân’ın nefese sese bürünmüş, et kemik giyinmiş hâli olan Hâtem’ül Enbiyâ’nın yüzünde meyveye durur.